|
|
Cleo
Cleo is een poes van ongeveer dertien jaar. Ze is door de dierenbescherming in beslag genomen, toen ze drie was, samen met een stuk of veertien andere verwaarloosde katten. Ze was doodsbang toen ze in het asiel kwam. Ze was geen mensen gewend en bang voor andere katten. Het asiel had haar al een paar keer proberen te plaatsen, maar ze werd steeds teruggebracht.
Het was hartverscheurend om dat bange hoopje kat in het asiel te zien zitten, dus zij mocht in december 1998 met ons mee. Het heeft een half jaar geduurd voor we haar mochten aanraken, vier jaar voordat ze op schoot kwam! Maar toen stapte ze ook heel parmantig ineens op schoot, net alsof ze haar hele leven niks anders gedaan had.
Ik heb vaak met verwondering naar dit katje zitten kijken, zo weinig ‘normaal' kattengedrag vertoonde ze. Toen de eerste keer haar staart spontaan omhoog ging ter begroeting schrok ze er zelf van. Pas toen Kefraya bij ons kwam, realiseerde Cleo zich dat er ook zo iets bestond als spinnen of zichzelf wassen.
Cleo heeft heel veel pech in haar leventje gehad: ze bleek al chronische blaasontsteking te hebben toen ze bij ons kwam en we hebben haar hele leven daarmee getobd. Op een gegeven moment hadden we het redelijk onder controle, maar het bleef steeds weer de kop opsteken. Ook was ze bij vlagen incontinent en moest de hele bank ingepakt worden in onderleggers. Arme Cleo, ze kon af en toe zo'n pijn hebben als ze weer een aanval had...Gelukkig stonden haar pijnstillers bij ons vooraan in het keukenkastje!
Ze heeft een mysterieus ongeluk gehad waardoor haar staart gebroken was en geamputeerd moest worden. Daarvoor is ze twee keer geopereerd, de eerste keer was ze zo in shock dat we haar ternauwernood in leven hebben kunnen houden.
Desondanks was ze een heerlijk eigenwijs poesje, dat kon genieten van de tuin, van het zonnetje en van knuffels (dan ging ze ongegeneerd kwijlen).
In oktober 2009 bleek ze ernstig hartfalen te hebben en moest ze aan de medicatie. Ze heeft nog een paar mooie maanden gehad, maar ondanks het steeds verder opvoeren van de medicatie werd ze in hoog tempo slechter. Haar laten inslapen was het enige dat we nog voor haar konden doen...
Lief Cleo-tje: je was een heel bijzonder poesje, met je beeldschone snoetje en een ongelooflijke kracht en wil tot leven. Je zult nu gelukkig nooit meer pijn of angst hebben. Als iemand een plekje in de poezenhemel verdiend heeft, ben jij het wel.
Dag dapper klein wijffie, bedankt dat je er was.
Cleo is op 20 mei 2010 ingeslapen.
> Kefraya
|
 |
